از خودم متنفرم که فقط نظاره گر این ظلم بی نهایتم و برای عزیزانم که به خاطر آرزوهای من و شما در بندند فقط می توانم نظاره گر باشم.
این روزها کمتر دست و دلم به نوشتن می رود. دوست ندارم در این آشفته بازاری که انسانهایی را به اسارت گرقته اند حرفی بزنم که نگاهها لحظه ای از روی آن عزیزان برداشته شود.این کمترین کاری است که می توانم انجام دهم .(خنده دار ترین "کمترین کار")
فعلا این ار گذاشتم تا بگویم که من هم هستم.تا به حال چند دفعه سعی کردم درباره خودم بنویسم .یکبار این جمله از "جبران خلیل جبران" را نوشتم که : "در پاسخ به هیچ سوالی در نمانده ام جزء در پاسخ به این که توکیستی؟"
اما دوستش نداشتم چرا که نوشته خودم نبود.
تا اینکه امروز در حالی که آهنگ گروه ضد بازی* را زمزمه می کردم .ناگهان گفتم این بیت وصف الحال من و وبلاگم می تواند باشد.و با کمی دستکاری شد این!!!
این وبلاگ منه و این زندگی منه
چون از کوزه همان برون تراود که در اوست.من هم به این نتیجه رسیدم که بین جملاتی که تا به حال برای توصیف خودم نوشته ام این بهترین جمله ای است که می تواند من را توصیف کند.
چرا که وبلاگ من حاصل تراوشات ذهنی من است پس برای شناخت من بهتر است من حرفی نزنم و شما با خواندن وبلاگ ،درباره من نظر بدهید.چون از قدیم گفته اند: آدم درباره خودش نمی تواند نظر درستی بدهد پس نظر را به شما واگذار می کنم.
تا شما از خواندن وبلاگ من چه چیز دستگیرتان بشود.
*:ضد بازی، گروهی که برخی از آهنگها و ترانه هاش را دوست دارم اما در کل دوستش ندارم !!!
دانشگاه هم تمام شد.جایی که برای ورود بهش ،اشتیاق فراوانی داشتم اما برای پایانش هرگز میلی در خود نمی دیدم. کور سوئی برای رسیدن به تمام امیدها و آرزوهایم.جائی که تک تک لحظه های بودن در آن را با تمام وجود لمس می کردم.
دانشگاه تمام شد .با تمام خاطرات خوب و بدش . با تمام دقایق خاطره انگیزش. چه در خانه و چه در دانشگاه. با تمام استرسهای شب امتحان و شادی های نمره قبولی. با تمام احساس استقلالها ، با تمام صبح بیدار شدنها و حس کردن هوای بهاری...
تنها دلم به این خوش است که تمام این خاطرات خوب و بد را می توان با دور هم نشستنهای دوستان قدیمی و خوردن چای و قهوه و خندیدن از ته دل جبران کرد.
اما با خاطره تو چه بکنم؟ غم ندیدن صورت زیبای تو را چگونه مرور کنم؟
سعی می کنم تک تک آخرین دقایق با تو بودن را با تمام وجود حس کنم.
اما باز فکر آخرین لحظه به مغزم هجوم می آورد و تمام این دقایق را به کامم زهر می کند.
یعنی باید فکر دوباره دیدن تو را تا آخرین لحظه عمرم با خود حفظ کنم؟
یا که نه ، باید تو را فراموش کنم .آنگونه که انگار تو نبوده ایی و هیچ چیز بین ما نبوده و این دقایق وجود خارجی نداشته.
احساس می کنم باید کوه اورست را از جا بکنم.
...................................................
در این مورد باز هم باید بنویسم ، اصلا ارضاء نشدم
پی نوشت:اینروزها که هر کسی در مملکت دغدغه هایی مهم تر از این مسائل دارد. اصلا دوست نداشتم در این مورد بنویسم. اما این بار آنقدر بغض گلویم را فشرد که برای کمی سبکتر شدن.حس کردم باید کمی بنویسم.
